Deel 4: the finale

Coral Bay

Als we het gebied inrijden waar de cycloon overheen is gekomen zien we hier en daar de effecten. De higway die we normaliter zouden nemen is afgezet en eigenwijze weggebruikers worden tegengehouden. Je kunt zien waar de weg ondergelopen is geweest, er staat water waar het normaal gesproken kurkdroog is, stukken asfalt zijn beschadigd, verkeersborden omgewaaid. Maar er zijn ook mooie effecten want het is groen en er bloeien bloemen. Dit is normaal gesproken niet het geval horen we.

We komen in Coral Bay om te duiken op het Ningaloo reef dat ongerepter schijnt te zijn dan het Great Barrier Reef. Coral Bay is heel klein gehucht dat volledig draait op het toerisme. Het bestaat uit twee grote familie campings en een paar winkeltjes voor vakantiegangers. Tijdens het seizoen wonen er 350 mensen in Coral Bay en in de wijde omtrek is dit het enige durp. 

Coral Bay heeft minder schade opgelopen door de cycloon en het is bijna business as usual want als gevolg van de cycloon en hoge brandstofprijzen hebben wel wat mensen hun vakantie geannuleerd. Fijn voor ons omdat we hierdoor toch kunnen overnachten in Coral Bay. Scheelt weer op en neer rijden naar een parkeerplaats 30km verderop. 

Volgende dag gaan we duiken en hopelijk ook nog Manta's spotten. Het lijkt erop dat het koraal niet heel veel schade heeft opgelopen. De kleuren zijn hier anders (minder fel) maar er is veel mooi koraal en het ziet er goed uit. We worden niet omver geblazen door wat we zien, maar het zijn best mooie duiken waarbij we naast allerlei tropische vissen ook nog een haai voorbij zien komen. De Manta's worden ook gespot dus we gaan in groepjes het water in om snorkelend de Manta's te bewonderen. Een heerlijke dag op het water en we beseffen maar weer eens wat een geluk we hebben dat we dit allemaal kunnen doen.

Next trip: Karijini National Park. 643km landinwaarts.

Een flinke reis voor de boeg die we in 1 dag willen afleggen. Als we naar Oostenrijk rijden zit deze afstand er zo op, maar hier rijd je toch anders. Sowieso langzamer en je hebt onderweg veel minder te doen. Je moet ongeveer 4x afslaan en er is weinig ander verkeer op de weg. Maar de natuur om ons heen is prachtig en we proberen zoveel mogelijk wildlife te spotten. Als we denken dat we er bijna zijn blijkt de weg die google maps aangeeft onverhard te zijn dus we moeten via een omweg. Nog even de tank volgooien, de koelkast vullen en we kunnen naar onze 1e overnachtingsplek; een stuk gravel naast de weg met gratis vliegen in overvloed. Maar het voordeel is dat we dicht bij onze uitdaging voor morgen staan. Heel dapper drinken we een colaatje voor onze camper, beschermd met een vliegennet over ons hoofd, verry charming...... 

De uitdaging voor de volgende dag is de top van Mount Bruce bereiken; 1284 meter, een hike van 9km heen en terug, klasse 5. Dit laatste betekent dat er het nodige klim en klauterwerk bij komt kijken en dit vinden we allebei heel tof!

Om 7:30 beginnen we, het is dan al 23 graden. Water mee en boterhammen mee voor op de top. Frank stelde eerst nog voor om een uurtje later te starten. Op deze momenten ben ik zo blij dat ik niet naar hem luister.... we hadden nog beter om 6:00 kunnen starten, bij zonsopkomst. Er zijn mensen die om 4:00 waren gaan lopen, maar in het donker dit pad.... nee, dat vonden wij gezien het klauteren geen goed plan.

Na een kleine 2 uur bereiken we de top en hebben een prachtig uitzicht waar we van genieten terwijl we onze boterhammen oppeuzelen.

Op de terugweg verbazen we ons over de weg die we hebben afgelegd. Als we eind van de ochtend weer beneden zijn is het inmiddels 34 graden, pffff we zijn gaar van de inspanning. Het was best alles bij elkaar een pittige wandeling. Het pad was uitdagend (en vond ik soms een beetje eng), de zon stond nog laag en maakte het zicht op het pad lastig, maar het was vooral heel erg warm. Hier moeten we de komende dagen echt rekening mee gaan houden.

De dagen erna zijn de wandelingen een stuk korter en zijn er geen bergen te bewandelen, maar zijn het kloven (gorges) waar we in afdalen. Op deze plekken is de aarde miljoenen jaren geleden uit elkaar gescheurd lijkt het wel en zijn de gorges ontstaan. Door veel gorges loopt ook water en moeten we klauteren als we niet door het water willen om de eindbestemming van de wandeling te bereiken. En na een ochtend wandelen kunnen we afkoelen in een swimmingpool in een gorge vlak bij onze campground. Het is onbeschrijfelijk mooi hier! 

We camperen overigens op een zeer basis campground van het nationaal park, maar het zijn mooie plaatsen midden in het park inclusief wildlife. Als het donker is horen we de dingo's huilen en we zien sporen naast onze campingplaats. Overal waarschuwen ze voor dingo's dus zodra het donker is komen we de camper niet meer uit. Overigens kijken we sindsdien Karijini ook veel beter uit als we naar het toilet gaan want een 'nasty' giftige King Brown vond het toilet ook een goede plek om te gaan liggen...

Na vier dagen genieten van de prachtige natuur in Karijini is het tijd om weer verder te reizen. Terug naar de kust, naar de zee en douches. We kunnen naar Exmouth, de plaats die flink getroffen is door de cycloon eind maart. De terugreis doen we deze keer in twee etappes want op de heenweg zag ik in the middle of nowher een afslag naar een station stay, een soort boerderij camping met een café en restaurant dus daar reserveren we ook maar meteen (en het was heerlijk!). Wat een oase om aan te komen na de basics van Karijini en al het stof. Tijd om de camper te ontdoen van het rode zand en de douche op te zoeken. 

Bij aankomst in Exmouth worden we getrakteerd door 2 Emu's die op het gemakje de weg oversteken. Zo dichtbij!

Kaketoes zijn hier trouwens net zo gewoon als duiven bij ons. We komen ze overal tegen. Meestal deze witte, maar ook grijs met roze of zwarte.

Exmouth ligt net als Coral Bay aan het Ningaloo reef, wat een prachtig koraalrif moet zijn. De volgende dag gaan we het met eigen ogen bekijken en maken we twee duiken. Helaas heeft de recente en eerdere cyclonen en opwarming van de zee het koraal geen goed gedaan. Ook het zicht is beperkt als gevolg van de cycloon. Tja, dat valt tegen eerlijk gezegd, maar alle visjes die we zien, inclusief schildpad, haai en octopus maken het weer een leuke ervaring. Nu maar hopen dat we meer geluk hebben met het vinden van de walvishaai, toch stiekem wel een bucketdingetje van ons beiden maar we durven er geen hoge verwachtingen te hebben. 

De crew van de boot heeft er in ieder geval zin in en vraagt of iedereen net zo 'exiting' is voor een hopelijk 'amazing day'. En 'amazing' was het want we hebben meerdere walvishaaien gezien. Ieder jaar van maart tot augustus komen ze langs de Ningaloo coast om te eten en zwemmen dan relatief dicht langs de kust. Zodra een walvishaai wordt gespot gaan we het water in en met wat geluk zwemt de walvishaai aan je voorbij. De één is wat sneller dan de ander en als het lukt mag je een stuk mee zwemmen. Heel indrukwekkend als dit voorbij komt zwemmen en dan waren deze nog van kleiner formaat (6-7 meter)

Behalve het onderwaterleven is de Ningaloo coast ook ontzettend mooi zoals Turquoise Bay waar we vanaf het strand op een paar meter afstand verschillende kleine haaien zagen zwemmen.

Na Exmouth moeten we echt richting Perth gaan. Het is 1250 km rijden en hier hebben we 5 dagen voor. Omdat we in Exmouth geen internet hebben is het even lastig te bepalen wat we nog wel of niet kunnen de komende dagen. 

Geraldton is stad en een stop waarvan we niet goed weten wat we hier willen doen, maar een plek langs de kust is voor ons al snel goed. We bemachtigen de laatste free campsite op een parking naast de haven. In eerste instantie niet heel aantrekkelijk maar het blijkt een fijne plek voor ons te zijn. Van de haven hebben we geen last, aan de overkant een leuk koffiehuis voor een goed ontbijt en lunch en het strand voor de deur. Frank kan vissen, ik ga hardlopen, we wandelen en nemen een duik in zee en genieten van het de zon, warmte en het strand. 

En dan, onze laatste stop voor Perth: Jurien Bay

We hopen in Jurien Bay hetzelfde te ervaren als in Geraldton. Dat we nog kunnen genieten van de zon en de ontspannen sfeer. Als we eind van de middag aankomen is het bewolkt en gaat het hard waaien. De temperatuur daalt en we trekken een extra laag aan. Gelukkig is het de volgende dag weer zonnig en 22 graden. We wandelen en huren een fiets om langs de kust te rijden. Het is erg stil en we komen vrijwel niemand tegen. Gunstig voor ons want zo komen we nog een laatste keer kangaroes tegen en wilde geiten.

Als de volgende ochtend om 6:00 de wekker gaat is het slechts 10 graden en gaan we aan boord om Sea Lions te bezoeken bij hun eiland voor de kust. We staan te bibberen van de kou, wachten of ze van hun eiland komen om met ons te zwemmen. Maar vandaag komen ze niet in beweging en blijven ze lekker liggen. Jammer voor ons maar één voordeel, wij hoeven ook het water niet in en kunnen aan land weer gaan opwarmen.

We rijden nog twee uurtjes naar Perth om de camper leeg te halen, de tassen in te pakken en een klein dagje in Perth te verblijven voordat we in het vliegtuig stappen.

En dan zit de reis er weer op helaas... Het was (weer) een droomreis. Wat hebben we genoten van het land, de natuur, de mensen die zo vriendelijk en relaxt zijn en van de camper. Zo fijn om zo'n langere periode helemaal vrij te zijn van werk, afspraken, agenda's en het nieuws. We zijn inmiddels onderweg naar huis, familie en vrienden maar we zouden best nog wel een tijdje door kunnen reizen op deze manier 😉

p.s. we hebben nog wat video's erbij gezet.